Ciągły pomiar glikemii- zalety i wady

Osoby chorujące na cukrzycę zmuszone są do kilku pomiarów glikemii na dobę za pomocą glukometrów.

Od lat pacjenci czekają na możliwość nieinwazyjnego pomiaru glikemii, a naukowcy od lat prowadzą badania jak temu problemowi sprostać. Mimo znacznego postępu technologii nadal nie istnieje wiarygodna, prosta i tania technika bezkrwawego oznaczania glukozy. Obecne dostępne systemy do ciągłego podskórnego monitorowania glikemii chociaż są zaawansowane technologicznie i znacznie ułatwiają życie i samokontrolę w cukrzycy nie rozwiązały całkowicie problemów związanych z potrzebą oznaczania glukozy we krwi.

Obecnie na rynku polskim powszechne są urządzenia do ciągłego monitorowania glikemii dokonujące pomiaru w płynie zewnątrztkomórkowym oparte na czasowym umieszczaniu specjalnego czujnika w w tkance podskórnej.

Sygnał o stężeniu glukozy wysłany jest do odbiornika co 10 s, a na jego ekranie wyświetlony jest uśredniony wynik co 5 mim.

System oparty na tej technologii możne dokonywać pomiarów niezależnie, bądź być zintegrowane z pompą insulinową (w tym przypadku informacja o poziomie glukozy jest przesyłana drogą radiową i można ją odczytać na ekranie pompy- w tej chwili jedynie pompa Paradigm722 firmy Medtronic).

Oczywiście takie rozwiązanie znacznie ułatwia codzienne życie z cukrzycą.

Dzięki ciągłym pomiarom możemy sprawdzić  wpływ poszczególnych posiłków na stężenie glukozy, zwiększyć bezpieczeństwo w trakcie wysiłku fizycznego. Pomaga osobom aktywnym w szkole czy zawodowo uniknąć przykrych niespodzianek w postaci spadku glukozy na konferencji czy egzaminie.

Możemy wtedy dyskretnie sprawdzić swój cukier na odbiorniku oraz zaobserwować, czy ma tendencję spadkową, czy wzrostowa.

Takie obserwacje dają możliwość odpowiedniego zareagowania na niski albo wysoki cukier  wcześniej.

Umożliwia odczytanie wykresów obrazujących stężenie glukozy w ciągu dnia. Pomaga to znacznie w ustalaniu przepływu podstawowego w pompie lub określenie dobowego zapotrzebowania na insulinę.

Zalety takiego pomiaru można by wyliczać dalej, niestety nie jest on doskonały i w pewnych okolicznościach może być przyczyną błędów interpretacyjnych.

Trzeba pamiętać, że pomiary dokonywane przez sensory są oznaczane w płynie międzykomórkowych.

Są one o 30-40 mg/dl inne niż w krwi. Wynika to z opóźnienia związanego z przepływem glukozy z krwi do płynu międzykomórkowego. Przykład odbiornik wyświetla glukozę 80 mg%, w rzeczywistości może być już we krwi znacznie niżej np; 50 mg% i powodować objawy hipoglikemii.

Problem pojawia się wtedy gdy doświadczamy nieuświadomionej hipoglikemii i kierujemy się wyłącznie informacją przekazaną z sensora.

Nie pożegnamy się również z glukometrami i krwawym pomiarze glikemii- marzenie każdego cukrzyka.

Systemy do ciągłego monitorowania glukozy wymagają 2x na dobę kalibracji do krwi włośniczkowej.

Oznacza to potrzebę wykonania pomiaru na glukometrze i skalibrowaniu sprzętu.

Producenci nie zalecają również podejmowania decyzji terapeutycznych na podawanie glikemii na odbiorniku. Wynika to z różnic w stężeniu glukozy we krwi i płynie międzykomórkowym w tkance podskórnej. Może to spowodować, że podasz niewłaściwą dawkę insuliny. Jest to szczególnie ważne u osób stosujących precyzyjne zasady intensywnej insulinoterapii.

Na koniec jeszcze chyba najważniejsza rzecz, która czyni ten sprzęt tak nieosiagalny dla osoby z cukrzycą, to cena zakupu samego urzędzenia oraz wymiennych elektrod, dzięki którym możliwy jest ciągły pomiar glimeii.